Ἀπὸ ἀξιόπιστο γνωστό μου, πιστὸ χριστιανό, πληροφορήθηκα ἕνα θαυμαστὸ γεγονὸς, ποὺ ἔλαβε χώρα πρὸτινος στὰ βόρεια προάστεια τῶν Ἀθηνῶν σὲ παλαιό, παραδοσιακὸ φαρμακεῖο.
Ὅταν ὁ φαρμακοποιὸς συμπλήρωσε τὸ χρόνο τῆς ἐπαγγελματικῆς σταδιοδρομίας του καὶ ἐπρόκειτο νὰ συνταξιοδοτηθεῖ, παρέδωσε τὸ φαρμακεῖο στὸ γιό του, ἐπίσης φαρμακοποιό. Ἐκεῖνος ἀνακοίνωσε στὸν πατέρα του ὅτι θὰ τὸ ἀνακαινίσει, γεγονὸς ποὺ ἔγινε πραγματικότητα. Στὴν ἀνακαίνισή του ὅμως συμπεριέλαβε καὶ μία ἀσεβῆ πράξη. Ἀποκαθήλωσε ἀπὸ τὴν περίοπτη θέση τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εὐλαβικὰ εἶχε τοποθετήσει ὁ πατέρας του, καὶ τὴν ἔβαλε σὲ ἕνα συρτάρι τοῦ φαρμακείου. Ὅταν τελείωσε ἡ ἀνακαίνιση, ὁ «προοδευτικός», νέος φαρμακοποιός, δὲν θεώρησε σκόπιμο νὰ ἐπανατοποθετήσει τὴν εἰκόνα ἐκεῖ πού, πρίν δεκαετίες, τήν εἶχε βάλει ὸ πατέρας του, ἀλλὰ τὴν ἄφησε κρυμμένη στὸ συρτάρι.
